कथा– लाटी केटी (भाग–२)

निकेश बराल 'भतिज'

 

‘ओए मरेउ अब ।

‘के गरेको यस्तो ।’

‘पढ्दैछु म पख् तिमीलाई ।’

‘अझै नाम पनि लेखिदीएको भए हुन्थियो नि ।’

–––––––––––––––––––––––––
लाटी केटी पोष्ट गरेको दश मिनेट पनि भएको थिएन । तिम्रोको चार वटा म्यासेस आईसकेको रहेछ । म्यासेज सिन गरे । तिमी सप्र्रइज भएको देखेर खुशि लाग्यो । तर कता काता भित्र मुटुको छेउमा एक्कसी चिसो पनि पस्यो । प्रकृतिलाई कुहिरोले छोपेर हैन । मनमा प्रश्न उठेर । कतै तिमी रिसाएकी त हैन ? सोचेँ, ह्या हैन, तिमी रिउँदीनौ नि कहिलै ।

––––––––––––––––––––––––

म्यासेज पढेँ । अनि लेखेर पठाई दिए । 

‘साँच्चै लेखिदीम त नाम ?’

‘मार्छु तिमीलाई लेख्यौ भने त ।’ वाण हो कि यो तिम्रो उत्तर छुट्याउन सकिन ।

‘अनि भनन् त कस्तो लाग्यो हाम्रो कथा ?’ 

म भन्दा पहिले आफै भित्रको उत्सुक्ताले भरिएको शब्दहरु म्यासेज बक्समा आएर मलाई गिज्याउन थाले । लाज पनि लागेर आयो तिनै शब्दहरु देखी । तैट शब्दहरुसँग पनि डराएर हुन्छ र ? मन मनै सोचेँ । अनि मुहारमा लाज देखिनु अघिनै सेन्ट वटम दवाईदिए ।

‘पर्ख न त पढ्दै छु । एकछिनमा भन्छु तिमीलाई ।’ तिम्रो त्यो म्यासेज आएपछि प्रतिक्षाको विकल्प कहाँ थियो र म सँग । गरिरहएँ प्रतिक्षा ।् तिम्रो म्यासेजको । गरे, गरे अनि फेरी गरिनै रहँए । निकै लामो समय सम्म तिम्रो म्यासेज आएन नि लाटी केटि । 

अब मलाई डर लाग्नु स्वाभाविक हैन र लाटी ? तिमी त बोलीनौ नि । थाहा थिएन किन बोलेनौ तिमी । निक्कै समय सोच्दा पनि मनमा एउटै उत्तर आयो । तिमी रिसायौ । हो मलाई पहिलो पल्ट लाग्यो तिमी पक्कै रिसाएकी छौ मसँग । तिमीलाई थाहा नै नदिई कथा लेख्ने जमर्को जो गरेको थिए । सायद यसो गर्नु मेरो भुल भयो । 

एक पटक फेसबुक खोलेर हेरे तिमी त अफ भईसकेकी रहेछौ । फेरी मोवायलको ईन्बक्समा पुगे म्यासेज आउने छाँटकाँट थिएन । अनि फेसबुकमा जस्तो एक्टिभ नाउ पनि देखाउँदैन नि । पुराना म्यासेज पढ्न थाले एक एक गरेर । तिमी सँग बोलेका त्यी सबै म्यासेजहरु बेकार लाग्यो, अनि यो पनि लाग्यो बेकार लेखेछु कथा । नलेखेको भए त यो सबै हुने थिएन नि । तिमी म सँग बोलिनै रहने थियौ ।

फरी एक मनले सोचे म त लेख्न कै लागि हुँ । लेख्नुमा मेरो पागलपन लुकेको छ । लेखेर नै मलाई सन्तुष्टि मिल्छ । मलाई शब्दहरु सँग खेल्ने गतिलो आदन नै बनिसकेको छ । यो सबैले मलाई नयाँ जोस दिन्छ । एउटा अनौठो उर्जा मिल्छ । म आफ्ना भावना, कल्पना, चाहाना, बहाना, ईच्छा, आकंक्षा, अनि सपनाहरुलाई मनमा दबाएर राख्न सक्दीन । अनि त्यि सबै त्यसको लागी पनि त हैन नि । हैन र ? म खुल्ला छाड्न चाहान्छु मेरा मनसपटलमा सलबलाएका हर एक चिजहरुलाई । उतार्न चाहान्छु शब्दहरुमा अनि दुनियाँलाई देखाउनुमै मलाई असाध्या मज्जा लाग्छ । सन्तुष्टि मिल्छ ।

तर यो सबैमा तिमीलाई मज्जा आएन । शब्दहरुलाई तिमीले बुझेनौ । तिमीलाई कुनै मतलब लागेन यो कथामा । मनले अनगिन्ती कुराहरु खेलायो । अनि केलाउँदै थिए म आफै आफ्नै मनले गरेको तिमी प्रतिको यि सबै बिष्लेषणहरुलाई । अचानक मोबाउलमा भाईब्रेट आयो । तिम्रै म्यासेज आएको रहेछ ।
तिमी ले त मलाई छिनमै गलत साबित गरिदीयो नि लाटी केटि । मेरो मनले गरेका सबै विष्लेषणहरुलाई हराईदियौ तिमीले अझ भनौन मलाई पनि हराईदियो । तर म यो हारमा पनि खुशी भए । आठमा मुस्कान अनि आँखामा आँशु एकै चोटि आयो । सोचेँ पहिलो पटक हारेर पनि हाँस्दैछु म । हार्दा पनि सन्तुष्टी मिल्दोरहेछ । अनि सन्तुष्टी नमिलोस पनि त किन जब हार पनि आफ्नै पक्षमा भईदिन्छ भने । जब एउटा सानो हारको पछाडी अर्को भ्यँकर जित लुकेको हुन्छ भने ।

‘मलाई स्टोरी सह्रै मनपर्यो नि पग्लु । अनि थाहा छ ? मैले एघार पटक पढेको ऐले ।’ तिम्रो यस्तो म्यासेज पढेपछि म सायदै खुशि नभई रहन सक्थे लटी । अपेक्ष भन्दा फरक पाएँ । अब के भन्नु र मैले ? खिन्न भएको भएको मन एकासी फुर्किदा मैले बोल्ने गतिलो शब्दहरुनै पाईन । के भनौ भनौ ?

‘कस्तो लाग्यो सप्र्रइज ?’ मनमा जे आयो त्यही लेखेर ठेलिदीए ।

‘मलाई मनपर्यो ।’

––––––––––––––––––––––––

तिमी आज भोली मसँग दोहोरी नै खेल्ने भएकी छौ । थाहा छ तिमीलाई चर दिनमा बोलेका एस्एमएस् पनि तीन हजार नाघिसकेका छन् नि । म तिमीलाई धेरै नै जिस्काउँछु है । तिमी भविष्को बारेमा केही भन्यो भने भन्छौ  नि फ्युचर कस्ले देखेको छ र ? भन्न त म पनि भन्छु यही कुरा तिमीलाई पनि । सँच्चै नै भविष्य देख्न सकिदैन तर सकिन्छ भबिष्यको बारेमा कल्पन अनि सोच्न कि म यस्तो गर्नेछु । विगत र वर्तमानको आधारमा भबिष्यको काल्पनिक आकृती सजाउन सकिन्छ । अनेकौ सपनका देख्न सकिन्छ भबिष्यलाई सोचेर तर पनि भबिष्य कस्ले देखेको छ र ? अनि सोचेको जस्तो भविष्य पनि कमैकै भईदिन्छ ।

‘मैले सबै सम्झिदै लेखेको पो त यो कथा । याद छ तिमीलाई पहिलो पटक मैले तिमीलाई हेर्दै गर्दा लजाएर नजरहरु भुँई तिर मोडेको ?’ मैले भने ।

‘उम याद छ पग्लु मलाई कस्तो मन पर्यो पो त ।’

‘के मनपयो लाटी केटि ?’

‘लेखेको नि के र अरु ।’

‘अनि लेख्ने मान्छे नि ।’ म फेरी जिस्काउन थाले ।

‘लेख्ने मान्छे पनि ।’

‘हा हा मैले भबिष्य देखे ।’

‘चपु छुच्चो । मैले त्यस्तो भनेको हो र ?’ 

‘मैले जिस्काई दिएको नि लाटी ।’

‘जिस्काउ जिस्काउ ऐले । कुनै दिन सँच्चैको भन्ने दिन आउँछ अनि थाहा पाउँछौ पाग्ले ।’

‘सँच्चैको मतलब बुझिन नि ?’ मैले प्रश्न तेर्सियाए ।

‘फेरी पढ्न बुझ्छौ ।’

‘पाँच पटक पढे अँह बुझिन ।’

‘ऐले जिस्काउ मलाई पछि साँच्चै नजिस्काई भन्ने दिन आयो भने के गर्छौ ?’

तिमीले के भन्न खोजेको हो अँह मैले बुभ्दै बुझिन । बारम्बार दोहोरियाएर पढे र पनि पिटिक्कै बुझिन । मैले बुझन नचाहेको पनि हुँदैहैन । म यो कथा पढिने पाठकलाई पनि सोध्न चाहान्छु । ‘तपाई पढ्दै हुनुहुन्छ नि यो कथा एले के तपाईले बुझ्नुभयो त ? ’ बुझ्नुभयो भने भनिनुस है । हो मैले त चाहेर पनि सकिन बुझ्न । सोचे के चलिरहेको छ तिम्रो मनमा । तर सोच्च सक्ने खुबि पनि ममा कहाँ पो छ र । कहिलेकहिँ आफ्नै मन बुझन नसकेर रनभुल्ल पर्नुपर्छ म त अरुको मन बुझ्ने प्रयास गर्दैथिए । 

अरु ? प्रश्न उठ्छ मनमा । तिमी मेरो लागि अरु नै हौ त ? अनि झल्यास्स तिमीले मलाई सोधेको एउटा प्रश्न पनि सम्झिन्छु । तिमीले कुनै प्रशंगमा मलाई अरु भन्दा मैले भनेको थिए । 

‘म अरु हो र ?’ मैले सोधेको पनि थिए । 

‘अनि को हौ त तिमी मेरो ?’ तिम्रो प्रति प्रश्न जसको उत्तर मैले सोचेर भन्छु भनेको थिए । तर खै ऐले सम्म भन्न सकेको छैन । भन्न नचाहेको पनि हैन नि लाटी मैले । र पनि खै मैले उत्तर पाईन । साह्रै नै जटिल प्रश्न सोध्यो क्यार तिमीले मलाई । नहोला जो कोहिलाई जटिल यो प्रश्न, कमसेकम मेरो लागि त छ । 

‘को हुँ म तिम्रो ?’ प्रश्न आफैलाई गर्छु । अनि फगत दौडन्छु यो अनपेक्षित प्रश्नको उत्तर खोज्न । लम्कन्छु म उत्तर खोज्न हिमालका चुचुरा सम्म । निमेष भरमै मनले सगर पनि छिचोल्छ । खै कहाँ पाए र उत्तर । तर पनि म थाक्ने वाला छैन । म दौडन्छु, लम्कन्छु, सोच्छु, डुब्छु, तैरन्छु अनि पौड्न्छु । हो लड्छु तर फेरी पनि उठेपछि रुक्ने वाला म कहाँ पो छु र । हो म यो सबै त्यहि प्रश्नको उत्तर खोज्न गरिरहेको छु । अन्तत् ः म आफ्नो बिस्तरमा पल्टन्छु अनि सोच्दा सोच्दै थाहै नपाई निदाईदिन्छु ।

––––––––––––––––––––––––

‘हामी भेटौन हुन्न ?’ तिमीले त मेरो मनकै कुरा भनिदीयौ नि लाटी । मलाई पनि त्यस्तै भएको थियो । तिमीलाई भेट्न भन्दा पनि देख्न आतुर भएको थिए । 

मुसुक्क हाँस्दैै तिमीलाई नै सोध्छु । ‘कहाँ भट््ने लाटी केटी ?’

‘कलेज चाँडै आउन भोली हुन्न र ?’ 

‘कतिबेला आउनु नि ?’ प्रश्नको जवाफ प्रश्नले नै पनि दिँदोरहेछ । मैले पहिलो पटक महशुस गरे ।

‘आधा घण्टा जति चाँडो हुँदैन र ?’

‘साढे पाँच मै ?’

‘किन मिल्दैन र ?’ सायद मैले पछाडि जोडेको मै शब्दको प्रभाव हुनु पर्छ यो ।

‘हुन्छ म आउँछु ।’

‘हस् पग्लु ।’

‘हामी म्यासेजमा मात्र बोल्छौ है । यो त पहिलो पटक हो नि फोनमा बोलेको ?’ मैले उसलाई प्रश्न गरे ।

हा हा हिजोको ६८ मिनेट लामो भिडीयो कल चाँही के हो नि ? गिज्याई दियौ नि तिमीले त मलाई ।

‘त्यो त मैले बिर्सीए ।’ भनिदिए तर मैले बिर्सिएको भने बिल्कुलै हैन ६८ मिनेट २० सेकेण्ड पनि थियो ।

‘कुनै दिन मलाई पनि बिर्सीन्छौ होला पग्लु तिमीले । ’ 

म मन मनै भन्छु सायदै त्यस्तो हुन्छ होला ।

फोन काटियो ।

–––––––––––––––––––––––––

४ः४५ सधैको बेलाम मोवायलको आलरम बज्यो । स्नुज अप्सन दबाउनै लागेको थिए । तिमीलाई सम्झिए । ओहो चाँडै कलेज पो जानु छ आज त । जाडोको कुनै प्रवाह भएन । मन फुरुङ्ग थियो तिमीलाई देख्न पाउने सोचमा डुबेर । आँखा हरु पनि निकै चञ्चल भएका थिए । पक्कै तिम्रो अकृति देख्न पाउने भएर होला । आफैलाई प्रश्न गरे किन यस्तो भईरहेको छ मलाई ? म आफैलाई प्रश्न गर्नमा च्याम्पेन मान्छे । कहिलै थाक्दिन आफैसँग बोलेर ।  अरुको भन्दा बढि आफ्नै सुन्न मनपराउँछु ।

कोठाको बत्ति पनि नबाली मोवायलकै साहारमा वासरुम सम्म पुगे । धारबाट बेसिनमा तरर चुहिएको ट्याङ्किको चिसो पनिसँग पनि डर लागेन आज त । हतर हतर सबै नित्य कर्म सके ।  

कोठामा आएर बत्ति बाले । पनि पिउन लाग्दा हात गिलास झर्यो । खिन्रिङ्ङ …….ङ् …ङ्.. ङ् .ङ् । भाई बिउँझियो । ब्लाङ्केट बाट मुन्टो र सिराने मुनी बाट मोवाईल एकै पटक बाहिर निक्ल्यो । एउटा आँखा खोलेर मोवायलको स्क्रिनमा हेर्यो । म कलेज ड्रेस निकाल्दै थिए मलाई हेरेर भन्यो । आज त कलेज छुट्टि हैन ?

केहि नबोलि क्यालेन्डर हेरे । तैट हो त रैछ । कस्तो हुस्सु म पनि । अनि फेरी तिमीले मलाई फोन गरि गरि बोलाउनुको कारण ? कल लगमा जान्छु । कुनै कल नै आएको छैन त । यस्तो कसरि भयो । के भईरहेको छ यस्तो ?  कल लग डिलेट पनि त गरेको हैन मैले । सोचे सपना पो हो कि यो । ह्या म त सपना नै देख्दीन । देखिहाले भनेपनि यो सपना हो भन्ने हेक्का सपनामै हुन्छ । सपना पनि हैन । अब हो चाँही के त ?

फेरि बिस्तरमा पल्टिन्छु । गहिरो सोचमा डुब्छु । अघि पानि चलाउँदा नभएको चिसो अब हुन थाल्यो । जाडो जाडो अनुभब हुन थाल्छ । ब्लाङ्केट तानेर ओड्छु । तिमीलाई सम्झन्छु । यता छट्पटाउँछु । उता गुज्गुजाउँछु । फेरी कल लगमा गएर हेर्छु । जुरुक्क उठ्छु । ऐना अगाडि गएर उभिन्छु ।  उफ् ! सपना त अघिको पो रहेछ । तिम्रो फोन आएको सपना रहेछ । अनि तिमी साँग फोनमा बोलेको सपना रहेछ । तिमीले भेट्न बोलाएको त्यो पनि पो सपना नै रहेछ । तैट कति  लामो समय पछि सपना देखेछु । अनि कस्तो सपना देखेको मैले । सधै त सपना मै यो सपना हो भन्ने हेक्का पाएर भिरहरु खोजि खोजि हाम्फालेर उड्थे म । आज बिँउझिदा सम्म पनि पत्तै पाईन । त्यो त्यो कस्तो सपना देखिको हो मैले ?