​कथा—लाटी केटी

निकेश बराल 'भतिज'

समय कसरी बहकीएको थियो अनि उ सँग कसरी भेट भयो याद छैन । याद यति चाँही छ दशै र तिहारको बिचमा भने भेट भएको पक्का हो । त्यो पनि उहि सोसियल मिडीया, भनौन फेसबुकमा त हो नि ।

लागेको थिएन कुनै दिन उसँग यति नजीक भएर बोल्नेछु । हाई हेल्लो, सञ्चो बिसञ्चो, माम हाम कि नाई, अनि अक्सर सोधिने र बारम्बार दोहोरिने प्रश्न बन्यो के गर्दै छौ । यो भन्दा बढि के नै पो बोलिन्छ र एउटा अपरिचितसँग सोसियल मिडीयामा । उ अपरिचित नै थिई मसँग त्यो बेला ।

एउटा अपरिचितसँग जतिनै बोले पनि कुनै कुरा मनमा राख्ने बानि नै छैन मेरो, सम्झनै पर्यो भने म्यासेन्जर खोलेर मोबायलको स्क्रिन पुल गर्नुको बिकल्प छैन् । सरर स्क्रिन पुल गरेकै हुँ मैले एक पटक यो कथा लेख्नु अघि पनि ।

प्रशंग केहि समय अगाडिको, मैले कलेज ट्रान्सफर गर्ने कुरो गरेपछि उसले पनि सोहि कलेजमा पढ्ने भनेकी थिई । मैले भेट हुने भयो भन्दै म्यासेजसँगै टाँसेर हाँसेको ईमोजी ठेलिदिँदा उसले पनि लजाएको ईमोजि सँगै चिप्काएर भनेकि थिई ‘है’ ।

ट्रान्सफर पनि भयो, पहिलो दिन उसले मलाई चिन्दा मैले उसलाई नचिनेको पनि पक्कै हो । सयद मैले याद पनि नगरेको हो कि ? बोल्नकै लागी के छ र सासियल मिडीयामा बोलिदीन्छु जोसँग पनि तर मेरो मनमा बस्न केहि खास हुनै पर्छ । यद होस पनि त कसरी सत्र सय माथि ईन्स्टा फलोअर्स, तीन हजार नघेका फेसबुक फ्रेण्ड, अनि त्यसमा पनि साढे चार हजार क्रस भएका मेरा प्यारा टुईटेगणहरु, म जस्तो सोसियल मिडीयाको किरोले कतिलाई सम्झियोस पनि ।

कलेज गएको दोस्रो दिन मात्रै चिने उसलाई । त्यो बेला पनि सायदै चिन्ने थिईन होला अरु कसैले उसलाई नाम लिएर नबोलाई दिइको भए । पुलुक्क हेरे, उसले पनि हेरिरहेकि रैछ आँखा जुध्न नपाउँदै मैले नजरहरु भुँईतिर मोडे, न रहरले न त मोड्नै पर्ने बाध्यता थियो । थियो त केबल म भित्र लाज ।

कलेजमा त्यती बोलिएको पनि हैन तर सोसियल मिडीयामा पनि हाई हेल्लो भन्ला बढि त उ कहाँ बोल्ने वाली थिई र उ । कहिलेकहीँ त रिस पनि नउठेको कहाँ हो र, कत्तिन मसँग बोल्दा बेग्लै डाटा प्याक लिनुपर्ने जस्ता । त्याही माथि वाईफाई रैछ घरमा एले थाहापाउँदै छु ।

हिजो आज निक्कै बोल्न थालेकि छ उ मसँग सोसियल मिडीयामा हैन डाईरेक्ट म्यासेजमा । एनसेलले पच्चिसको हजार जो दिएकै छ । डाटा तान्ने कस्ट किन पो गरिरहने । मैले सोधेको पनि थिए ‘तिमी एक्कासी यसरी म सँग किन बोल्न थालेकी ?’

‘तिम्रो यहि बोल्ने तरीका मनपरेर हो नि ।’ उसको उत्तर आयो ।

थाहा थिएन म आफैलाई कसरी बोलेको छु । उसको लगि भनेर गुगलमा खोजि खोजि बोल्ने तरिका परिवर्तन गरेको पनि त हैन मैले, त्यस्तै नै बोलेको छु जस्तो अरुसँग बोलीरहेको छु । फेरी पनि उसलाई के खास लाग्यो अनि के मन पर्यो ? उत्तर आफैसाँग कहाँ थियो र उसैलाई सोधे ‘कसरी बोले र म ?’

‘भन्छौ नि तिमी त्यो गरेकी, भनेकी, सुनेकी, पछाडि की लागए बोलेको मलाई एकदमै मनपर्यो ।’

‘साँच्चै भनेकी ।’ उसको कुुराले मख्ख पर्दै मैले लेखेर पठाईदिए ।

‘उम, म कहिलै झुट बोल्दीन ।’

‘त्यसो भए झुट नबोली तिम्रो फेसबुकको पसवोर्ड भन त । ’

‘पागल’

‘पागल हो पासवोर्ड । ’ यति भनेर म फेरी नहाँसी रहनै सकिन, बन्द कोठामा एक्लै हाँसी नै रहएँ ।

‘हैन । त्यस्तो नि हुन्छ त ?’ उ मलाई प्रति प्रश्न गदै थिई । मैले उसको कुरालाई नदेकखे झै गरेर फेरी लेखेँ ‘एउटा कुरा भनौ ?’

‘भन् ।’ उसको सोझो भाषको ठाडो जवाफ आयो र पनि उसको यो शब्द मलाई मन नपरेको भने बिल्कुलै हैन ।

भने ‘तिमीलाई थाहा छ संसारको सबै भन्दा ठूलो झुट के हो ?’

‘अहाँ थाहा छैन के हो ?’ उसको शब्दहरुमा मैले उत्सुक्ता देखेँ ।

अनि लेखे, ‘भनेको भएपो थाहा हुन्छ त ।’ लेखिसकेर ठेल्नै आँटेको थिए फेरी त्यसलाई मेटेर लेखे, ‘म कहिलै झुट बोल्दीन ।’ अनि सेन्ट वटम जोडले दवाईदिए ।

उसले बुझि वा बुझिन तर मलाई भने त्यही लाग्छ, जसले भन्दै हुन्छ नि म कहिलै झुट बोल्दीन भनेर, त्यो बेला नै उसको मुखबाट एउटा महान झुटको जन्म हुन्दै गरेको हुन्छ ।

झुट नबोल्ने को नै पो होला र ? अनि झुट नबोलिँदो हो त अप्रिल फस्ट के को लागि । अब एउटा झुट जोगाउन बोल्नै पर्यो अर्को झुट अनि अप्रिल फस्टले मात्रै कहाँ पुग्यो र ? अनि त नोबेम्बरमा पनि मनाउँदै हुन्छन त मान्छेहरु अप्रिल फुल । ह्या भयो छाडीदिऔँ यो झुटको खेति ।

सयद उसले बुझिन नै होली उ मौन थिई । उसको मौनतालाई चिर्दै मैले भने ‘तिमी त एक नम्बरकी झुटी । ’

‘मारिदीम’

‘मार्यौ भने त रोईदिन्छु ।’

‘मरेपछि कसरी रुन्छौ ।’

‘ए होत है बिर्सिएछु ।’

‘लाटा ! ’ लौ पर्यो फसाद उसले त एउटाको बदला दुईटा ईमोजी जोडेर पो जिस्काउन थालि ।

मलाई पनि उ सँग जिस्किएर पुगेकै थिएन घुर्की लगाएको जस्तै गरी लेखेर पठाएँ ‘जाउ तिमी नै लाटी ।’

‘नाई क्या तिमी नै लाटा ।’

उ पनि जिस्कीदिए पछि त मलाई के चाहियो र झन गिज्याईदिए । अनि भने ‘नाई तिमी नै लाटी हरे क्या ।’

‘चुप पागल ।’

‘म कसरी पागल ।’

‘म चाँही कसरी लाटी ।’

‘त्यो त बिर्सिए ।’

‘त्यस्तो पनि हुन्छ ?’

‘ऐले भएन र ? ’

‘खै ऐले सम्म त थाहा छैन थिएन त्यस्तो हुन्छ भनेर ।’

‘त्यही भएर त तिमी लाटी हो । ’ यो पटक भने मज्जले गिज्याईदिए उसलाई

रिसाएको ईमोजी चिप्काउँदै उसले म्यासेज ठेली । ‘तिमीलाई त नी … ’

‘के गर्छौ ।’ जिस्काएर मलाई पुग्ने वाल कहाँ थियो र ।

‘पिट्छु ।’

‘म त रोईदिन्छु ।’

‘अनि म चक्लेट किनिदीउँला नि । ’ उसले त मलाई छिनमै बच्चा पो बनाई ।

च्याट लम्बिएर कहाँ पुग्यो पुग्यो, यता नम्बर साटासाट भएको पनि दुई दिन मात्रै हुँदैछ त्यता पनि म्यासेज पुल गरेर स्टार्टिङ्गमा पुग्न धौ धौ नै पर्ने बेला हुनलाग्यो । खै किन किन म छोटो समयमा कसैसँग यति नजीक भईरहेको छु ? गर्छु प्रश्न आफैलाई अनि खोज्छु जवाफ निमेष भरमै जगत घुमेर, तर कतै मैले उत्तर पाएको छैन् । अनि मलाई थाहा छ जवाफ जगतसँग हैन उ सँग छ । तर सोध्ने जमर्को म गर्न सक्दीन ।

उसले पनि एक पटक मलाई भनेकि थिई ‘ओए पागल हामी यति धेरै बोल्छौ यो गलत त हैन ।‘ म हाँस्छु, मात्र हाँस्छु किनकी उसलाई दिनको लागी म सँग जवाफ कहाँ छ र ।

उ मलाई पगल भनेर बोलाउँछे । मलाई निक्कै अत्मिय लाग्छ उसले पागल भनेको, अरुले भनेको भए सायद म रिसाउँदो हुँ उ सँग भने खै कत्ति पनि रिस उठेन । सोधेको पनि थिए मलाई किन पागल भनेकी । उसले हाँस्दै भनेकी थिई लेखकहरु पागल हुन्छन रे अझ बढि प्रेमलाई बिम्ब बनाएर कलम चलाउनेहरु ।

उ आज भोली मलाई पागल भन्दीन पग्लु भनेर बोलाउँछे । पग्लु, अलिक राम्रो सुनियो नि हैन र ।

जे हेस हामी बिच आत्मीयता बढ्दैछ । फेरी सोच्छु आत्मीयता कि आकर्षण ? ह्या जे होस् बढ्न त बढेकै छ क्यारे । म उसलाई बारम्बार जिस्काउन थालेको छु । जिस्काउन मज्जा लाग्छ । अझ भनौन जिस्काउन भन्दा पनि जिस्किन पो त । मैले जिस्काउँदै गर्दा उसले भनि ‘धेरै न जिस्काउ है फेरी …’

‘फेरी के नि लाटी केटी ?’

‘फेरी लभ पर्छ क्या ’ उ पनि मसँग दोहोरी खेल्ने भएकी छ ।

म जसरी उसलाई लाटी केटि भनेर जिस्काउँछु आफै जिगिएको जस्तो लाग्छ । किनकी उ मैले भनेको जस्तो लाटी बिल्कुलै छैन । बस् उ फरक छे म भन्दा मलाई यसतै लाग्छ, उसलाई धेरै साथि बानाउन मनलाग्दैन, कलेजमा पनि धेरै सँग बोल्न मन पर्दैन, एकान्तमा बसेर गीत सुन्न मनलाग्छ यो सबै मैले भनेको हैन उसले सुनाएकी थिई मलाई । उसको नेचर साँच्चै फरक लाग्छ मलई पनि, म उ जस्तो बिल्कुलै बन्न सक्दीन तर सक्छु उसलाई बुझुन अनि बुझाउन कि म के हुँ ।

उसले एकदिन भनेकि थिई तिमीलाई थाहा छ मलाई सबै भन्दा बढि डर मर्न लाग्छ । अनि थाहा छ मर्न डराउनेहरु प्राय चाडै मर्छन रे नि । उसले यसो भनिरहँदा एकछिन त रनभुल्ल परे कता कता फिल्मी कुरा जस्तो पनि लाग्यो तर यो उसको वास्तविक्ता हो । सँच्चै नै उसलाई डर लाग्दोरहेछ । म उसलाई हँसाउन खोज्छु हर पल, हर क्षण उसैसँग बोलेर बिताउन चाहान्छु । उ मसँग यति ब्यस्त होस कि उसले मृत्युलाई नै भुलोस । यसको अर्थ यो हैन कि म उसलाई प्रेम गर्न थालेको छु । प्रेम त साथिलाई गरिन्छ नै तर त्यो वाला प्रेम हैन । मलाई पनि संसारमा सबै भन्दा डर केहि सँग लाग्छ भने त्यो हो ब्रेक अफ । अनि बिछोडको डरले प्रेम नगरि बस्ने डरपोक हुँ म पनि ।

तिमी त किताब लेख्दै छौ नि मलाई पनि तिम्रो उपन्यासको पात्र बनाईदिने पो हौ कि ? तिमीले यसो भनेको पनि मैले भुलेको छैन लाटी केटी । तर पनि तिमीलाई मेरो कथाको पात्र बनाएको छु । एउटा यस्तो कथा जहाँ शत प्रतिशत सत्य बाहेक केहि छैन । आश गरेको छु निराश बनाउने छैनौ तिमीले, मतलब मनपाई दिनेछौ यो मेरो कथा, तिम्रो कथा भनौन हाम्रो कथा । मन नपराए पनि तिमी पक्कै रिसाउने छैनौ थाहा छ, खै मैले आज सम्म तिमी रिसाएको देखेको छैन ।

यति कथा लेखिसकेको थिए कोठामा साथि आई पुग्यो, एक पटक सरर पढ्यो अनि मलाई हेरेर भन्यो ।

‘देखि भने ग्रलफ्रेण्ड रिसाउँदीन ?’

मैले हाँस्दै भने ‘छाड्दे, भए पो रिसाओस्’ उ एक पटक छक्क पर्यो । मैले उसलाई आफु तिर तान्दै कानको छेउमा गएर भने ‘मान्छेहरु आफ्नो अधिकार आफै खोस्दा रहेछन नि रिसाउने अधिकार कसैलाई सुम्पिएको छैन मैले ।’ यो पटक भने उ दुई छक्क पर्यो ।

अब यो कथा ब्लग मा पढ्दा पक्कै उ पनि तीन छक्क पर्ने छ ।

©Writer