निकेश बराल 'भतिज'

विबाहमा बोल्न अनि बोलाउन, अक्सर आफ्ना उमेरका कटिहरुको हकमा लागु हुने साईनो बान्दो रहेछ सोल्टिनी । हुन त विबाहमा जन्ती आउको संख्या सानो थिएन । पहिलो नजर उसैमा गएर अडियो । स्वयंबरको स्टेजमा बेहुलाको छेउमा उभिएकी उनि फिक्का हरियो रंगको सडिमा सजिएकि थिईन । निक्कै मिहेनतले सजाएको देखिन्थीयो उनको कपाल । चटक्क मिलेको जिउडाल न मोटी न लुरी । समग्रमा भन्नु पर्दा राम्री, मनलाई काउकुती लागउने खालकी । हलुका मात्र गरेको उसको मेकअपमा पनि मेरो आँखाहरुलाइ बिझाएको भने पक्कै हैन् ।

बिवाहको अघिल्लो दिन नै मेरो र बिदुरको जिम्मामा परेको थियो स्वयंवरको स्टेज सजाउने काम, त्यही त हो औरेजि छाँट्नेहरुको लागि डेकोरेसन । आफुले जानेको भन्दा केहि बढि नै दिन नखोजेका पनि हैन् काममा । कमसेकम जन्तीलाई देखाउनकै लागी पनि राम्रो त देखाउनै पर्यो । जाने सम्मकै गरियो । कम गर्न सघाउने भन्दा पनि गरिसेपछि यस्तो भएन र उस्तो गरेको भए हुनेथियो भन्नेहरु पनि नदेखिएका कहाँ हुन र । 

विबाह भने पछि हाम्रो ध्यान केटि मै थियो । न होस पनि त कसिरी उमेरको मागलाई टारेर टर्ने वाला कहाँ पो छ र ? हेर्नको लागि आँखा । सोच्नको लागि मगज । अनि प्रेमको प्यासलाई घरि–घरि बिउँत्याउने मनका ईच्छा उमेरसँगै बढ्दै गएका छन् । 

जन्तीको गाँई–गुँई सुनिने बित्किै केटाहरुले प्रि प्लान सहित भन्दै थिए एउटि सोल्टिनीलाई त सके मायाँ न सकेपनि आँखा त लाएरै छाडिन्छ । म पनि हो मा हो लागाउन पछि पर्ने वाला कहाँ पो थिए र । 

विबाहको त्यो माहोलमा केटाहरुको कुराले मलाई सुविन भट्टराईले लेखेको उपन्यास मन्शुनको झल्यास्स याद आयो । शुभान र सुन्दरेको पनि यस्तै प्लान थियो रामेश्वरको बिवाहमा एउटि केटि पट्याएरै छाड्ने ।

उसलाई देखेपछि बिदुरलाई सोधे ‘कस्ती छ ?’

‘ठिकै छ, खास्सै राम्री हैन् ।’

उसको कुरा सुनेपछि मन मनै भने ठिकै भिनस् दुईटैलाई मनपर्यो भने साथि–साथिमै थानथाप हुने थियो । मन ढुक्क भयो । अब कमसेकम त्यो अवस्था सृजना हुन त पाएन ।

बेहुलि पक्षको भएपछि भोजको भन्से बन्नु पर्ने स्थिति आईलाग्यो । त्यही बस्दा बस्दै सेल्फी लिने निहुमा ब्याक क्यामेरा बाट उसको फोटो आफ्नो मोवायलको ग्यालरीमा कैद गर्न समेत भ्याइसकेको थिए । ग्यालरी त निहु मात्र न हो कैद त मनमा गर्नु थियो उसलाई ।
हुन त विबाहमा आएका सोल्टिनीलाई जिस्काउन कुनै गाह्रो कुरा थिएन । अनि भईरहेको थियो त्यो पनि । केटाहरु यो मलाई र त्यो तँलाई भन्दै यसरि केटि भाग लाउँदै थिए कि मानौ केटिहरु कुनै पुर्खेउलि भौतिक सम्पती हुन । अनि त्यहाँ दाजुभाईमा सम्पतीको अंशबण्ड भईरहेको छ ।

मलाई कुनै कुराको मतलब थिएन मनले ठानेपछि ठान्यो ठान्यो । सुन्नु थिएन कसैको बकवास कुरा । सुन्छु त आफ्नौ सुन्छु । यस्तै निष्कर्ष निकालेर उ माथि कसैले धावा बोल्नु अगाडिनै म त्यहाँ बाट हिँडे । 

आँखाहरु घरि घरि नजुदेका पनि हैनन् । जुदिरहए, अनायासै । अन्जानमै । उसले मलाई हेरेकी हो वा फगत उसका नजर चलमालाएका हुन छुट्याउन सकिन । डुलाईरए आफ्ना नजरलाई उसैको अघि पछि , उ भित्रको सोचको सागरमा डुब्दै निशासिएर ।

केहिबेर पछि बुफरको आवाजले नाचौँ नाचाँै लाग्दो माहोल सृजना गरायो । बेहुलि पक्षकाहरु निकै देखिए नाच्ने ठाउँमा । अनि कराउन थाले कुनै जनआन्दोलमा बिद्रोहि पक्षले नारा लगाए जस्तै गरेर, जन्तीले हारे हारे । 

उनिहरु पनि हार्ने वाला कहाँ पो थिए र ? हुन पनि त्यति सजिलै हार स्विकर्न मन कसलाई पो लाग्दो हो ? आए केहि मान्छे सुरिएर खाल खालको नाच देखाउँदै । केहि त राम्रो नाचिरहेका थिए अनि थिए एक दुई खुट्टा हल्लाउँदा हात भुल्ने, अनि हात हल्लाउँदा खुट्टामा किला ठोकेको झै हुने । 

उनले हात अघि बढाईन मैले पनि बढाएँ । मेरो दाहिने हातमा उनको देब्रे हात थियो । अनि नाच्दै गरेको छरपस्ट मास क्षणमै गोलो घेरामा परिणत भयो । पूवेर्लि शैलिको दोहोरि गीतमा हुर्रा नाच चाँचियो । हुन त पूर्वि नेपालका तामाङ्ग समुदाको नाच हो हुर्रा तर जोकोहिले सजिलै भाका टिप्न सकिने ।

साह्रो नरम । कमला । साना । सुकिला । खेलाई रहुँ झै लाग्ने थिए उसका हात । अप्रत्यासित तर वास्तविक । विल्कुलै अनपेक्षित । सयद सम्योग पनि होला । त्यत्रो भिडमा उ मेरै हात पकड्न आईपुग्नु । तैट ! जिरिङ्ग भयो जिउ पनि ।

त्यसपछि, 

निकटता बढ्यो । बोल्ने वातावरण सृजना भयो । परिचय गरियो । उसले म तिर पुलुक्क हेदै भनि आउनु नाचै । हिन्दी गीत बज्दै थियो । तु…. तु … तु मेरी …. मे तेरा होने लगा । धत् गित पनि । काउकुति लगाउने खाल्को । अझ काउकुति लगाउने कुरा त के थियो भने गीतले तु .. तु भनिरहँदा उसका दुवै हातका चारी औला म तिर फर्किएर उफ्रि रहेका हुन्थिए ।

नाचिसेपनि बसेर गफ सुरु हुन थाले । उमेरको हिसाब निकाले । म भन्दा ३९ दिन मात्रै कान्छी रहिछन । मन मनै सोचँ चलेगा क्या ? फेरी आफ्नै मनलाई भने, तैट दौडिएगा ।

कुाराहरु केलाईरहए । गफ लम्बिदै थियो । गफै गफमा मनको लड्ड् प्वाट्टै फुट्यो । खल्लो लाग्यो सबै कुरा । मनका चाहानालाई कच्याक कुचुक परिदिए । बाध्यता आईलाग्यो । एउटा सामाजीक बाध्यता । समाजलाई अपच हुने कुरो । जात–पात र गोत्र–मावली कानि के के हो । एउटा पर्खाल खडा भयो मेरो अगाडि । 

थुक्क मेरो जिन्दगी । हिस्स बुढी खिस्स दाँत । आफैलाई लोप्पा दिए । सोल्टिनीको साईनो खोसियो । उकालोमा लगेर स्टाट गरेको बाईक जस्तै पछाडी चिप्लियो हाम्रो सोल्टी–सोल्टिनीको सम्बन्दको कुञ्जो । अब अपेक्ष त्यही छ वास्तविक सम्बन्धमा बिल्कुलै पूर्ण विराम लाग्ने छैन् । रुक्ने छैनन हाम्रा सँबादहरु । निरन्तर बगिरहने छन् छाल पनेर नदिको बेगमा ।

प्रेम गरेर हुँदैन । आनि हँदा भने पत्तो सम्म पनि पाइन्दैन । जो आफ्नो लागि हुँदैन उसैको लागि मनमा पुष्प गुच्छा मौलाईदिन्छ । उसैको समिप्यमा गएर नजरहरु फ्रिज भईदिन्छन् । मुटु जोड जोडले धड्किदिन्छ । अनि आफ्ना लागि आएकोहरुको सुईको समेत पाईदैन । उनिहरुको लागि मनमा पुष्प गुच्छा टुसाउँदैन । उसको समिप्यमा नजर पुग्दैन । मुटुले रफ्तार पनि बढाउँदैन । 

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

परिवेश विबाहको । अनि समय हिजोआजकै । वास्तवीक पात्र ।  साथिको दिदिको विबाह । अनि दिदी साथिको मात्रै हैन मेरो आफ्नै पनि हो । हँसिली, मिलनसार अनि त्यसमा पनि अलिअलि हाँसी मजाक गर्ने उहाँको बानि । बोल्दै जाँदा दिदी कम साथि ज्यादा महशुस गराउनुहुन्छ उहाँ । दिदिलाई वैवाहिक जिवनको अरबौ–खरबौ शुभकामना ।

––––––––––––––––––––––––––––––––––––

(कथालेख्दै जाँदा मनमा जे आयो त्यही लेखेको हुँ त्यसमा मेरो के गल्ति । कसैले फुर्किने, उफ्रिने, ठुँस्किने, रिसाउने, कराउने काम नगरे हुन्छ भन्दिया छु ।)